تو معدن صدق و صفایی

در زمستانی که بی هنگام آمده بود
و ابرهایی که ناغافل،
تو
بهار را به پنجره ام هدیه کردی
و ماه مهربان را
به دست هایم.حالا کجا مانده ای
دوباره بیایی کنار پنجره ام
بگویی: سلام،
بهار آورده ام، نمی خواهی؟!

رضا کاظمی