بشکفد بار دگر لاله رنگین مرادغنچه سرخ فرو بسته دل باز شودمن نگویم که بهاری که گذشت آید بازروزگاری که به سر آمده آغاز شودروزگار دگری هست و بهاران دگرشاد بودن هنر است ، شاد کردن هنری والاترلیک هرگز نپسندیم به خویشکه چو یک شکلک بی جان شب و روزبی خبر از همه خندان باشیمبی غمی عیب بزرگی است که دور از ما ب...

من بیمایه که باشم که خریدار تو باشمحیف باشد که تو یار من و من یار تو باشمتو مگر سایه لطفی به سر وقت من آریکه من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشمخویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندمکه تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشمهرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتدکه من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشمهرگز ا...

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانموین درد نهان سوز نهفتن نتوانمتو گرم سخن گفتن و از جام نگاهتمن مست چنانم که شنفتن نتوانمشادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاهگر دامن وصل تو گرفتن نتوانمبا پرتو ماه آیم و، چون سایه دیوارگامی از سر کوی تو رفتن نتوانمدور از تو من سوخته در دامن شبهاچون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانمفر...

فاش میگویم و از گفته خود دلـــشادمبنده عشقم و از هر دو جهــــان آزادممن ملک بودم و فردوس برین جایم بودآدم آورد در این دیـــــر خــراب آبادماینستاگرام: (_aslam_raisi@) Adblock test (Why?)

موی خود بر شانه میریزی, شرابی, خب که چهمست میرقصی در آیینه حسابی خب که چهدختر ِ اربابی و یک باغ نوبر مال توستکرده ای پنهان به پیراهن، گلابی خب که چهرویت آن سو میکنی، تا باز می بینی مرادر قدم برداشتن ها

از در درآمدی, و من از خود به درشدم,گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم گوشم به راه تا که خبر میدهد ز دوستصاحب خبر بیامد و من بیخبر شدم چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتابمهرم به جان رسید و به عیوق برشدم گفتم

باد نوروزي همي در بوستان بتگر شود تا زصنعش هر درختي لعبتي ديگر شود باغ همچون كلبه بزاز پرديبا شود راغ همچون طبله عطار پرعنبر شود روي بند هر زميني حله چيني شود گوشوار هر درختي رشته گوهر شود چون حجابي لعبتان خورشيد را بيني به ناز گه برون آيد زميغ و گه به ميغ اندر شود افسر سيمين فرو گيرد ز سر كوه بلند ...

باد نوروزي همي در بوستان بتگر شودتا زصنعش هر درختي لعبتي ديگر شودباغ همچون كلبه بزاز پرديبا شودراغ همچون طبله عطار پرعنبر شودروي بند هر زميني حله چيني شودگوشوار هر درختي رشته گوهر شودچون حجابي لعبتان خورشيد را بيني به نازگه برون آيد زميغ و گه به ميغ اندر شودافسر سيمين فرو گيرد ز سر كوه بلندبازمينا چ...

بوی جوی مولیان آید همییاد یار مهربان آید همیریگ آموی و درشتی راه اوزیر پایم پرنیان آید همیآب جیحون از نشاط روی دوستخنگ ما را تا میان آید همیای بخارا شاد باش و دیر زیمیر زی تو شادمان آید همیمیر ماه است و بخارا آسمانماه سوی آسمان آید همیمیر سرو است و بخارا بوستانسرو سوی بوستان آید همیرودکی

آمدم با بوسه بیدارش کنم رویم نشد از هوای ِ عشق سرشارش کنم رویم نشد در دلم گفتم من عاشق پیشه ی ِ چشم ِ توام خاستم آهسته تکرارش کنم رویم نشد پلکهای ِ مخملش بر روی ِ هم عمرش بلند خاطرم بود ” آفرین ” بارش

وقتی دلم به سمت تو مایل نمیشود باید بگویم اسم دلم، دل نمیشود دیوانهام بخوان که به عقلم نیاورند دیوانهی تو است که عاقل نمیشود تکلیف پای عابران چیست؟ آیهای از آسمان فاصله نازل نمیشود خط میزنم غب

دو دلم اول خط نام خدا بنویسمیا که رندی کنم و نام تو را بنویسم همه یک گفتم و دینم همه یکتایی بودبا کدامین قلم امروز دوتا بنویسم ای که با حرف تو هر مسئله ای حل شدنیست به خدا خود تو بگو نام که را بنویسم

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا که من افتادهام از پا چرا نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان

شنیدم که چون قوى زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد شب مرگ تنها نشیند به موجى رود گوشه اى دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غزل ها بمیرد گروهى بر آنند کاین مرغ شیدا کج

دلا تا کی درین زندان فریب این و آن بینییکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی جهانی کاندرو هر دل که یابی پادشا یابیجهانی کاندرو هر جان که بینی شادمان بینی درو گر جامهای دوزی ز فضلش آستین یابیدرو گر

وطنم ای شکوه پابرجادر دل التهاب دورانها کشور روزهای دشوارزخمی سربلند بحرانهاایستادی بر جنگ رو در روخنجر از پشت می زند دشمنگویی از ما و در نهان بر ماوطنم پشت حیله را بشکنوطنم ای شکوه پابرجادر دل التهاب

خوب باشاما به اندازه ی توانتمنتش را هم روی کسی نگذار...!خوب بودن یا نبودن،انتخاب توستمی توانی باشی یا نباشی...!امااگر انتخابت خوب بودن استدر انتخابت ب

و پدر... با چشمانی درخشان و چهره ای شکسته از رنج دوران!نگاهش که می کنم در چشمانش برق محبت موج میزند.او انگار با چشمانش هم چنان به ناز کردنم مشغول است.

می تراود مهتاب،می نویسد قلم،می افشاند آفتاب،در تکاپوی این کرانه ی بی حد و مرز،اینجا سایه ها رنگی اند!و امید از دلها زبانه می کشد!اینجا محل تلاقی احسا

*به نام قاصم الجبارین*دیشب وقتی همه خواب بودند، او در خواب نبود! خواب او را فرا نمی گیرد!وقتی همه غرق در اندیشه و آرزوهای دور و دراز خود بودند، او تنه